«Ενισχυτές» γεύσης και όσφρησης VS «φυσική» παρουσίαση…

«Ενισχυτές» γεύσης και όσφρησης VS «φυσική» παρουσίαση…

Πάστες επάληψης, σπρέυ με αμινοξέα, φερομόνες, σιλικόνες ποτισμένές με μυρωδιές γαρίδας, ψαριού, καβουριού και άλλα τινά παράξενα. Βιοδιασπώμενα δολώματα σε απομίμηση σκουληκιού, καβουριού, γόνου ήδη μέσα στο σακουλάκι τους, τεχνητά με ενσωματωμένες προθήκες…μια πλειάδα «κόλπων» που στόχο έχουν να δελεάσουν την όσφρηση και τη γεύση των θηρευτών προκειμένου να πέσουν στην παγίδα της αληθοφάνειας. Και πρώτα από όλους, στην παγίδα αυτής της υπόσχεσης, πέφτει ο ίδιος ο spinner που ελπίζει πως με όλα ετούτα ίσως θα δει καλύτερα αποτελέσματα. Υπάρχει βάση σε αυτήν την ελπίδα;

Για καιρό διαβάζω τη φιλοσοφία των εταιριών πίσω από τα ενισχυτικά γεύσης-όσφρησης (από τώρα και στο εξής «ενισχυτές») αλλά και τις διάφορες αναφορές των ψαράδων ανά τον κόσμο ως προς την αποτελεσματικότητά τους. Σε κανέναν άλλο τομέα δεν είχα την ευκαιρία να πειραματιστώ, όμως, στο «πεδίο» όσο σε αυτόν του LRF o οποίος προσφέρεται ιδανικά. Και αυτό γιατί το καλοκαίρι, με άπλετο χρόνο πριν το σούροπο, με τα είδη στα οποία απευθυνόμαστε σε μεγαλύτερη αφθονία και με τη δυνατότητα εναλλαγής πάρα πολλών τεχνητών και ενισχυτικών σε μικρότερο κόστος και μεγαλυτερη ποικιλία, το LRF προσφέρει αριθμητικά -και ως προς την ποικιλία τουλάχιστον- ένα ασφαλές περιβάλλον εξαγωγής συμπερασμάτων. Τα συμπεράσματα αυτά είναι προσωπικά και δεν έχουν σκοπό παρά να βάλουν και άλλους στη διαδικασία πειραματισμών και διασκέδασης…

tyrikos_enisxitiko_gefsis2

Σε πολλά ψαρέματα «μαρινάριζα» σε πάστα ή σπρέυ διάφορα μικρά σιλικονούχα από την επόμενη μέρα, τα άφηνα σε ζελατίνα μέχρι το ψάρεμα και τα δοκίμαζα συγκριτικά με τα ίδια δολώματα δίχως όμως «ενίσχυση». Οι ενισχυτές είχαν μόνο πρόσκαιρο προβάδισμα. Προκαλούσαν αρχικά ορισμένα χτυπήματα όμως με την πάροδο των βολών τα ψάρια προφανώς «μάθαιναν» και ήταν πιο διακριτικά. Σε κοπαδιάρικα όπως τα μεναλούρια και τα σκαθάρια τα μεγάλα ψάρια χτύπησαν όλα τους πάνω στα ρέματα και με τεχνικές ανάκτησης είτε επέλεγα ενισχυτές είτε τεχνητά δίχως αυτούς. Αντίθετα, τα μικρότερα του είδους ορμούσαν στους ενισχυτές ακόμα και όταν αυτοί απλά αδρανούσαν, συμπεριφερόταν δηλαδή ως κοινό δόλωμα (κομματάκι γαρίδας ή καλαμαριού).

tyrikos_enisxitiko_gefsis4
Η εναλλαγή «ενισχυτών» είναι επιθυμητή καθώς τα ψάρια δεν συνηθίζουν βέβαια μόνο χρώματα τεχνητών και πλεύσεις αλλά κυρίως και ίσως πιο εύκολα, μυρωδιές και γεύσεις. Το να ρίχνει κανείς συνεχώς την ίδια γεύση και μυρωδιά ποτισμένη σε σιλικονούχα καταντάει μετά από λίγο άσκηση στην ματαιότητα. Όταν έχουμε 2-4 τύπους ενισχυτών μαζί μαζι μας και τους εναλάσσουμε κάθε τόσο τα πράγματα γίνονται πιο ενδιαφέροντα. Κάτι που πρέπει να θυμόμαστε είναι οι αντιδράσεις των κοπαδιών. Ένα κοπάδι μελανούρια θα «σπάσει» όταν συνδέσει τη σύλληψη ενός ψαριού από το κοπάδι με μια συγκεκριμένη μυρωδιά ειδικά όταν το ψάρι αυτό μείνει πολύ ώρα στο νερό παλεύοντας ή μας ξεφύγει πάνω στη μάχη. Η εναλλαγή «ενισχυτών» είναι ένα τέχνασμα που θα φέρει ορισμένα ψάρια αλλά που έχει και αυτή συγκεκριμένα όρια.

tyrikos_enisxitiko_gefsis1
Ορισμένοι ενισχυτές αναφέρονται και σε σκληρά τεχνητά. Πολλές φορές σε ψάρια προφανώς «υποψιασμένα» η χρήση του ίδιου σκληρού τεχνητού στην «ενισχυμένη» μορφή έδινε χτύπημα στην αμέσως επόμενη ρήψη. Ορισμένες πάστες που έχουν την ιδιότητα να κολλούν ακόμα και πάνω σε σκληρά τεχνητά έδιναν χτυπήματα εκεί που το ψάρι ακολουθούσε καχύποπτο και έφευγε. Αν όχι, γινόταν «φάρος» που έλεγε απλά στα ψάρια : προσοχή κάτι παράξενο συμβαίνει εκεί, κρατηθείτε μακριά… Και τότε δεν χτυπούσαν πλέον σε τίποτα!

tyrikos_enisxitiko_gefsis3
Δεν υπάρχει «μαγικός» ενισχυτής. Όπως κάθε τέχνασμα έτσι και κάθε μυρωδιά/γεύση όπως και κάθε άλλη τεχνητή παγίδα που απευθύνεται στο ένστικτο και τις αισθήσεις τον θηρευτών αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται. Οι ενισχυτές γεύσης και όσφρησης είναι ένα μικρό μόνο κομμάτι των τεράστιων επιλογών που έχουν στο spinning το οποίο με μέτρο αποδίδει αλλά σε κορεσμό αποδεικνύεται απολύτως ανώφελο. Ειδικά όταν το χρησιμοποιούμε πολύ στις ψαρεύτρες που συχνάζουμε συνέχεια…Όλα με μέτρο λοιπόν, μια αρχαία, σοφή συνταγή…

Categories: LRF
Tags: LRF

About Author

Γιώργος Τυρίκος-Εργάς

Ο Τυρίκος Εργάς Γιώργος έχει γεννηθεί στην Κάλυμνο το 1982. Από τότε που θυμάται τον εαυτό του το πάθος του ήταν τα βιβλία και το ψάρεμα. Έχει σπουδάσει Αιγυπτιακά Ιερογλυφικά, Ασσυριολογία και Συγκριτική Γραμματολογία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Παν. Κύπρου, Notre Dame, Σορβώννη-Paris 3) και είναι διδάκτορας Λαογραφίας του Παν/μιου Ιωαννίνων. Πρόσφατα ανέλαβε Research Assisant στο Τμήμα Ανθρωπολογίας του Παν/μου του Durham. Έχει γράψει πολλά βιβλία τα οποία αντλούν μεταξύ άλλων τη θεματική τους από τον κόσμο της θάλασσας και των ψαρεμάτων. Το μυθιστόρημα φαντασίας «Η Καινούρια Διαθήκη του Σμου» (εκδόσεις «Πατάκη») εξελίσσεται σε ένα ψαροχώρι που θυμίζει ελληνικό νησί : μάγοι, ψαράδες και φανταστικά πλάσματα συνυπάρχουν και φτιάχνουν αλλόκοτες καταστάσεις. Ανάμεσα στις διακρίσεις των έργων του ξεχωρίζει το τελευταίο του βιβλίο «Αυλητής και Παππουλάνθρωπος : Θρύλοι και Ξωτικά του Αιγαίου» (μαζί με τον Κ. Ζαφειρίου) το οποίο διακρίθηκε στον κατάλογο «White Ravens» της Διεθνούς Νεανικής Βιβλιοθήκης του Μονάχου ανάμεσα στα διακόσια σπουδαιότερα παγκοσμίως για το 2014.