“Με Bolo στον μόλο!”

“Με Bolo στον μόλο!”

Ο τίτλος αυτού του άρθρου είναι ένα απωθημένο που είχα χρόνια και επιτέλους μου δόθηκε η ευκαιρία να τον χρησιμοποιήσω. Όλα τα χρόνια ψάρευα με bolognese καλάμια αλλά από βράχια για σαργούς και πάντοτε έλεγα ότι μια μέρα θα ψαρέψω σε ένα λιμάνι με την καθαρόαιμη τεχνική για κεφάλους. Πότε δεν κατάφερα να το κάνω μέχρι που ένας… φρονιμίτης έκανε το όνειρο πραγματικότητα!

Επίσης, κατά καιρούς μάζευα φελλούς για bolognese και άλλα παρελκόμενα της τεχνικής τα οποία δεν ψάρευα γιατί από τα βράχια χρησιμοποιούσα εγγλέζικους φελλούς. Όλα αυτά, βρίσκονταν παρατημένα και περίμεναν την στιγμή που θα αποφάσιζα να τα χρησιμοποιήσω αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα γινόταν έτσι…

bolo_sto_molo1

Ο Νικόλας που μου άναψε το ενδιαφέρον για τους κέφαλους!

Η αρχή έγινε με την γνωριμία μου με τον Νίκο Γιάγκου, έναν από τους καλύτερους ψαράδες της τεχνικής του εγγλέζικου που έχω γνωρίσει. Το δικό μου μέτρο της αξιοσύνης στο ψάρεμα δεν έχει να κάνει μόνο με τα ψάρια που βγάζει κάποιος άλλα με την αντίληψη του στα θέματα της ψαρεύτρας και του εξοπλισμού. Για να αποκτήσεις αυτήν την αντίληψη χρειάζονται χρόνια πειραματισμών σε δολώματα, μαλάγρες, αρματωσιές, φελλούς, καλάμια, μηχανισμούς, πετονιές, αγκίστρια και τρόπους δόλωσης. Αυτά κοιτάω και ο Νικόλας, πέρα από καλός φίλος, έγινε και μέντορας μου σε αυτόν τον τρόπο ψαρέματος. Τον ευχαριστώ για όλα αυτά!

bolo_sto_molo2

Το νέο μου καλάμι!!

Τα ψαρέματα που κάναμε μαζί ήταν λίγα και στα περισσότερα, έκανα αυτό που κάνω πάντα όταν θέλω να μάθω : κοιτούσα, ρωτούσα και δεν ψάρευα σχεδόν καθόλου. Ήταν όμως αρκετά για να πάρω μια ιδέα για να μπορέσω να ψαρέψω κεφάλους. Το άλλο θέμα ήταν τα καλάμια. Μέτα από τόσα χρόνια και έχοντας περάσει από τα χέρια μου τουλάχιστον είκοσι διαφορετικά bolognese, είχα μείνει με ένα… οχτάμετρο και ένα αυτοσχέδιο εξάμετρο με σάπιους οδηγούς. Οπότε πήρα την μεγάλη απόφαση και απόκτησα ένα καινούργιο εξάμετρο, το Sinfony MS της Milo το οποίο έχει χαρακτηριστικά all around καλαμιού δηλαδή είναι λίγο σφιχτό με match οδηγούς ενώ μπορεί να ψαρευτεί και από βράχια με εγγλέζικη τεχνική αλλά και στα λιμάνια με bolognese τεχνική. Με λίγα λόγια ένα καλάμι για μένα!

Ο φρονιμίτης…

Ο Άγγλος Ασθενής

Ο Άγγλος Ασθενής

Έχοντας το καλάμι, περίμενα τον Νίκο να αδειάσει για να κάνουμε κάνα ψάρεμα αλλά εντωμεταξύ η αρρώστια του εγγλέζικου χτύπησε στα Κύθηρα και συγκεκριμένα τον γραφίστα μας Γιώργο. Ξεκινώντας στα ξαφνικά, άρχισε να μας στέλνει φωτογραφίες με σαργούς και… φελλούς οπότε αυτή η “ωρίμανση” του σαν ψαράς έκανε τον φρονιμίτη του να πρηστεί και να θέλει να βγει. Είχε έρθει η ώρα να φρονιμέψει το παλικάρι μας! Έκανε λοιπόν ένα ταξίδι αστραπή στην Αθήνα για να τον βγάλει και την άλλη μέρα είμαστε παρέα για καφεδάκι στο γραφείο μας. Μωυσής, Γιώργος και εγώ, όλο το Lurebites μαζί. Στον καφέ, του δώσαμε και το δώρο του για την γιορτή του : ένα πεντάμετρο bolognese καλάμι Powell Bolo επίσης της Milo.

Αυτά ήταν αρκετά για να τον "φρονιμέψουν"...

Αυτά ήταν αρκετά για να τον “φρονιμέψουν”…

Από εκείνη την στιγμή ο “Άγγλος ασθενής” άρχισε να με βομβαρδίζει με ερωτήσεις οπότε για να του πέσει ο πυρετός, τον πήραμε σηκωτό για ένα bolognese ψάρεμα για κεφάλους σε ένα λιμανάκι πολύ κοντά. Ήταν ευκαιρία να δοκιμάσουμε τα καλάμια μας αλλά περισσότερο ένιωθα ότι ήταν ένα ψάρεμα από τα πολύ παλιά. Τότε που πιτσιρικάδες μαζευόμαστε αυθόρμητα και λέγαμε “Πάμε για ψάρεμα!”. Ήταν τότε που χρησιμοποιούσαμε την φαντασία μας για να ψαρέψουμε με ότι βρίσκαμε για δόλωμα… από πεταλίδες μέχρι αυτοσχέδια ζυμαράκια από το κουλούρι του σχολείου. Έτσι και εμείς αγοράσαμε μια φραντζόλα ψωμί και πήγαμε να την δούμε μπολονεζάδες!!

Ο καθένας στο ρόλο του!

bolo_sto_molo18Φτάνοντας εκεί, βρήκαμε ένα άνοιγμα για να στηθούμε. Ο βυθός ήταν λασποτραγάνα όπως σε όλη την περιοχή της Ελευσίνας με βάθος γύρω στα τεσσεράμισι μέτρα. Οι ρόλοι ήταν συγκεκριμένοι : εγώ γενικός δερβέναγας που θα έστηνε τον εξοπλισμό και θα μαλάγρωνε, ο Γιώργης το στραβάδι που θα έκανε ότι του έλεγα και ο Μωυσής συσσιτιάρχης, φωτογράφος, αποχιαστής και ψυχολογική υποστήριξη!

Με ψωμάκι του Θεού!

Με ψωμάκι του Θεού!

Βλέπετε είχαμε τρία καλάμια αλλά δεν είχαμε τρεις μηχανισμούς για να ψαρέψει και ο Μωυσής που σιγά σιγά… μια “γριπούλα” έχει πιάσει με την τεχνική. Όλα καλά τα είχαμε υπολογίσει, αλλά δεν περιμέναμε ότι θα έφευγε η συννεφιά και θα είχαμε τον δυνατό ήλιο πάνω από το κεφάλι μας. Έπειτα, ως παντελώς άσχετοι δεν είχαμε πάρα μόνο ένα καρεκλάκι για να κάτσουμε.

bolo_sto_molo27Ευτυχώς βρήκαμε ένα αυτοσχέδιο ξύλινο παγκάκι που έγινε μια πολύ ωραία θέση καλαμιού και λοιπόν συμπράγκαλων. Σειρά είχε το μαλάγρωμα. Ο κέφαλος θέλει μαλάγρωμα καλό και εδώ είμαστε επαγγελματίες αφού είχαμε μαζί μας ειδική μαλάγρα σκόνη για αυτόν της Target Fish. Ο “ειδικός”, εγώ δηλαδή, την άδειασα στον κουβά και άρχισα να ρίχνω νερό για να την κάνω μπάλες. Που να ξερά όμως…

bolo_sto_molo8Η συγκεκριμένη μαλάγρα θέλει ελάχιστο νερό και καλό κοσκίνισμα με σίτα για να διαλυθούν οι σβόλοι αλλιώς γίνεται ζυμάρι έτοιμο για τον… φούρνο! Έτσι άρχισα να ταΐζω αντί να μαλαγρώνω τα ψάρια μπροστά μας, με κάτι ωραίες μπάλες ζυμαριού και φυσικά να δέχομαι τα πειράγματα των άλλων. Δεν πτοήθηκα όμως με αυτήν την αποτυχία… Θα τους έδειχνα εγώ… Με είχαν ανάγκη γιατί είχα όλη την γνώση του Νικόλα!

Μακρύλαιμο για κέφαλους

Μακρύλαιμο για κέφαλους

bolo_sto_molo7Έβγαλα το παλιό ιστορικό οχτάμετρο Lexus της Mikado που ήταν ήδη στημένο από την τελευταία φορά που είχα ψαρέψει με τον Νίκο στο ίδιο σημείο, ελλείψει άλλου καλαμιού. Έβρεξα την φρατζόλα και δόλωσα στα γρήγορα για να προλάβω να στήσω το bolognese του Γιώργου. Οι αρματωσιές ήταν απλές σταθερές με φελλό bolognese δάκρυ των δύο γραμμαρίων και με το περισσότερο βάρος του ερματίσματος αυτού να βρίσκεται χαμηλά προς το μακρύλαιμο αγκίστρι.

Στην παιδική χαρά!

bolo_sto_molo3Την ώρα που έστηνα το καλάμι του Γιώργου, βάζει ο Μωυσής μια φωνή και αμέσως έτρεξα προς το καλάμι μου. Ο φελλός πουθενά και με ένα κάρφωμα, το καλάμι λύγισε! Τα προβλήματα στην μάχη που ακολούθησε ήταν δύο : να προσπαθήσω να αποφύγω να χτυπήσω το καλάμι στην προέκταση της πλώρης του καϊκιού που ήταν αραγμένο δίπλα μου και να συγκρατήσω τα γέλια μου από τα επιφωνήματα ηδονής που βγαίναν από το στόμα του Γιώργου! Στο πρώτο κομμάτι τα κατάφερα και ο “αποχιαστής” μου παρέδωσε ένα ωραίο κέφαλο αλλά στο δεύτερο κομμάτι απέτυχα οικτρά!

bolo_sto_molo28

bolo_sto_molo26Όπως καταλαβαίνετε, έπρεπε να φτιαχτεί η αρματωσιά του Γιώργου άμεσα… Έφτιαξα την αρματωσιά και έκλεισα το οχτάμετρο γιατί ήταν σίγουρο ότι θα το έσπαγα πάνω στο καΐκι. Με την βοήθεια του Μωυσή άρχισα να στήνω το εξάμετρο, ψάχνοντας για να βρω ένα φελλό που να μην έχει καταστραφεί από την πολυκαιρία. Πίσω από την πλάτη μας όμως διαδραματιζόταν γεγονότα…

bolo_sto_molo4

bolo_sto_molo5Ο Γιώργης, έδινε την μάχη του με τα πονηρά τσιμπήματα των κεφάλων ώσπου σε ένα κάρφωμα το καλάμι λύγισε και ένα παιδικό γαργαριστό γέλιο αντήχησε μες στην ησυχία του μικρού λιμανιού! Ένας καλός κέφαλος, έδινε την μάχη του και ένας γραφίστας είχε το χαμόγελο της γνωστής οδοντόπαστας… Ο αποχιαστής στο πόστο του και το αποτέλεσμα ήταν, αντί να ψαρεύουμε, να πανηγυρίζουμε σαν πιτσιρίκια και να βγάζουμε άπειρες φωτογραφίες, λες και είχαμε βγάλει το ψάρι της ζωή μας! Μια παιδική χαρά, με λίγα λόγια!

Οι σάλπες και το “στραβάδι”

bolo_sto_molo15Έφτιαξα με αλχημείες στα γρήγορα την αρματωσιά μου, “Φενερλίστικα” (δάσκαλε συγνώμη!) και έτρεξα να προλάβω να ψαρέψω. “Μην μας πάρει τα ψάρια το στραβάδι”, σκέφτηκα γιατί έχουμε και ένα κύρος να προστατέψουμε… Πέταξα μερικά βρεγμένα ψωμιά μέσα και μερικές ζυμόμπαλες για να κρατήσω τα ψάρια και κάθισα επιτέλους μετά από μια ώρα ορθοστασίας στο παγκάκι μου. Δεν έμελλε όμως να κάτσω για πολύ. Ένας κέφαλος “εγκαινίασε” το καλάμι μου! Όταν τον έβγαλα στην ακτή παρατήρησα ότι η κοιλιά του ήταν φουσκωμένη κάτι που μου έκανε εντύπωση.

bolo_sto_molo12Εντωμεταξύ, τα ψάρια τρώγανε αλλά και εμείς πεινάγαμε οπότε ο συσσιτιάρχης ανέλαβε να μας βρει τροφή, παρατώντας το πόστο του αποχιαστή – φωτογράφου. Μέχρι να γυρίσει είχαμε πάρει μερικούς πολύ μικρούς κεφάλους που ξαναρίξαμε στο νερό και το τελευταίο ψάρι ήταν μια μισόκιλη σάλπα που δεν έλεγε με τίποτα να παραδοθεί. Όμως το Sinfony δεν είχε την ίδια γνώμη και παρόλο που ο αποχιαστής έλειπε τα καταφέραμε και μόνοι μας! Ο Μωυσής ήρθε και μας βρήκε “καμένους” από το ψάρεμα και από τον ήλιο.

bolo_sto_molo11

Τα παιδία παίζει!

bolo_sto_molo13Το νεράκι που έφερε ήταν πιο γλυκό και από της κυρα-Βαγγελιώς! Τα τσιμπήματα αραίωσαν λίγο και το επόμενο ψάρι που βύθισε τον φελλό μου ήταν πάλι σάλπα. Φαίνεται οι κέφαλοι είχαν δώσει την θέση τους σε κοπάδι από αυτές κάτι που δεν ήταν κακό, καθώς η μάχη με αυτό το είδος ψαριού είναι εκπληκτική δοκιμασία. Το μόνο κακό είναι τα δόντια τους που κόβουν εύκολα οποιοδήποτε παράμαλλο. Αν δεν τις καρφώσεις στο φτερό, στα κόψε…

bolo_sto_molo19“Μαλαγρω-τάισα” λίγο ακόμα με τα ζυμάρια μαλάγρας που είχα φτιάξει τα οποία λόγω της ζέστης είχαν σφίξει ακόμα πιο πολύ. Η φραντζόλα τελείωνε που είχαμε για δόλωμα και είπαμε να τσιμπήσουμε και εμείς κάτι, με τα μάτια όμως καρφωμένα στους μικρούς φελλούς. Ο φελλός του Γιώργου βυθίστηκε απότομα και το καλάμι λύγισε υπερβολικά στο κάρφωμα! Προσπαθούσε να μην αφήσει το ψάρι να πάει κάτω από το διπλανό κότερο και στο τέλος άρχισε να τα καταφέρνει αλλά μόλις έφτασε στην επιφάνεια, έκανε ένα κεφάλι και τα κόψε όλα…

bolo_sto_molo14Προλάβαμε να δούμε ότι ήταν σάλπα και προσπαθούσαμε να τον παρηγορήσουμε, χωρίς να μας ξεφύγει κάνα πείραγμα. Εντάξει… Δεν τα κατάφερα, και άρχισα να του λέω “Στραβάδι, μας έδιωξες τα ψάρια”, “Κάνε κάνα LRF και άσε τις ποιοτικές τεχνικές….” και άλλα τέτοια. Τέτοια ευκαιρία δεν την χάνεις! Τον πρήζεις τον άλλον μέχρι να σε πετάξει στην θάλασσα! Είπαμε, το καλύτερο ψάρεμα είναι όταν γίνεσαι πιτσιρίκι.

Ένα οικολογικό ψάρεμα

geloiografia_01Για περίπου μια ώρα μετά από αυτό, τίποτα δεν τσίμπησε αλλά δεν έφταιγε το χαμένο ψάρι τόσο, όσο ότι τα ψάρια είχαν χορτάσει από τα ζυμάρια που έριχνα για μαλάγρα. Αυτό αποδείχτηκε, όταν καθάρισα τα πέντε ψάρια που κρατήσαμε τα οποία είχαν πρησμένα στομάχια γεμάτα μαλάγρα! Μάλλον είχαμε πάθει ηλιάση όλοι οπότε μαζέψαμε εξοπλισμό και σκουπίδια για να φύγουμε. Όμως αυτό το τρίωρο ψάρεμα, ήταν ένα ψάρεμα που πραγματικά μου είχε λείψει… Τα είχε όλα! Γέλιο, μάχες με λεπτά εργαλεία, εφευρετικότητα από την ατζαμοσύνη μας και κυρίως μια καθαρή απλότητα.

Τελευταία φωτογραφία της απόχης μου...

Τελευταία φωτογραφία της απόχης μου… Αιωνία η μνήμη της!

Πήγαμε αυθόρμητα για ψάρεμα με μια φραντζόλα ψωμί και διασκεδάσαμε με το παραπάνω! Το bolognese είναι μια τεχνική που κακώς στην χώρα μας δεν έχει προχωρήσει όσο θα έπρεπε και σου δίνει πολλά ενώ αν ψαχτείς μπορείς να βγάζεις ψάρια εκεί που κανείς δεν πιστεύει ότι υπάρχουν. Δεν είναι τόσο πολύπλοκη όσο φαντάζεστε και γρήγορα μπορείτε να την μάθετε. Όσο για εμάς; Μετά από αυτό το οικολογικό ψάρεμα, δώσαμε υπόσχεση ότι θα ασχοληθούμε πιο σοβαρά με τις τεχνικές αυτές αλλά πάντα με αυτήν την παιδική αφέλεια. Τέλος καλό, όλα καλά… Να μην μου πάταγε και την απόχη με το νούμερο 45 παπούτσι του το στραβάδι και όλα θα ήταν τέλεια!!

About Author

Γιώργος Φενερλής

Ο Γιώργος έχει ασχοληθεί με την αρθρογραφία στον περιοδικό τύπο από το 2004, γράφοντας άρθρα κυρίως για την τεχνική του spinning. Ήταν από τους πρώτους που έγραψε για αυτήν την τεχνική ενώ εισήγαγε και νέες όπως το Eging και το LRF. Τα περιοδικά με τα οποία έχει συνεργαστεί είναι το “Thalassa”, “Boat & Fishing”, “Το Ψάρεμα και τα Μυστικά του” και τέλος το “Ψαρεύω” στο οποίο υπήρξε συνδημιουργός και δούλεψε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ως αρχισυντάκτης του. Πέρα από την αρθρογραφία έχει ασχοληθεί με παρουσιάσεις προϊόντων, δοκιμές, ρεπορτάζ αγοράς, συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις αγώνων αλιείας. Επίσης είναι ο δημιουργός και κάτοχος του παρόντος site.