Όταν τα γοφάρια δεν χτυπούν…

Όταν τα γοφάρια δεν χτυπούν…

Το μακρινό πια 2011, είχα γράψει ένα άρθρο για τις παραξενιές των γοφαριών με τις παρατηρήσεις εκείνης της χρονιάς. Αν και παλιό παραμένει ακόμα επίκαιρο και με αφορμή κάποιες ερωτήσεις που μου στείλατε για το συγκεκριμένο θέμα, αποφάσισα να το “πειράξω” και να το αναδημοσιεύσω. Η χρονιά φέτος ήταν καλή για το ψάρεμα του γοφαριού αλλά από εδώ και πέρα τα πράγματα ζορίζουν οπότε πιστεύω θα σας βοηθήσει. Γενικά πάντως, όλα αυτά που θα διαβάσετε θα σας είναι άχρηστα όταν τα ψάρια «τρώνε». Κρατήστε τα όμως, όταν τα γοφάρια δεν χτυπούν…

Τον τελευταίο καιρό, έπιασα τον εαυτό μου να κάνει την ίδια συζήτηση με φίλους από όλη την Ελλάδα, που ξεκινούσε πάντα με την ίδια απορία: «Φέτος τα γοφάρια ήταν λίγα και δεν βαράγανε στα τεχνητά όπως άλλες χρονιές… Γιατί, άραγε;». Ο προβληματισμός αυτός αφορούσε όλους μας, αφού στα μέρη που παραδοσιακά επισκέπτονταν για χρόνια τα γοφάρια, όπως το Ναύπλιο, η Χαλκίδα, το Άκτιο, αλλά και η πόλη μου η Πάτρα, οι επιτυχίες στο ψάρεμα του γοφαριού με spinning ήταν από μηδαμινές έως λίγες. Σε κάποιες περιπτώσεις, τα ψάρια εμφανίζονταν για λίγο, αλλά ακόμη και τότε ήταν δύσκολο να τα ξεγελάσεις με ένα τεχνητό δόλωμα. Την περισσότερη «γκρίνια» την άκουγα από τους φίλους της πόλης μου, και αυτό ήταν φυσικό αφού η συναναστροφή μου μαζί τους ήταν πολύ περισσότερη. Ως ψαράδες, πάντα ρίχνουμε το φταίξιμο στον «καιρό» ή ότι «η εποχή είναι πίσω», και δεν θα μπορούσαμε να αποφύγουμε τέτοια συμπεράσματα σε αυτές τις συζητήσεις μας, αλλά εμένα κάτι άλλο με απασχολούσε…

Χαμένα ψάρια

otan_den_xtipoun1

Στο βάθος ο συνωστισμός… Καμιά φορά είναι πιο αποδοτικό να ψαρεύεις λίγο πιο μακριά από τον πολύ κόσμο

Όλα τα μέρη που ανάφερα είναι πολυψαρεμένα, και όταν τα γοφάρια εμφανίζονται ο συνωστισμός από spinners είναι μεγάλος. Λογικό είναι, οι πιθανότητες να χαθούν ψάρια κατά τη μάχη να είναι μεγαλύτερες εκεί, με αποτέλεσμα σιγά σιγά τα γοφάρια να μαθαίνουν να αποφεύγουν τα τεχνητά. Ειδικά στην Χαλκίδα, υπάρχουν μαρτυρίες για πολλά ψάρια που χαθήκανε στο σήκωμα, τόσα που μπορεί να πει κάποιος ότι ήταν περισσότερα από όσα βγήκαν! Ίσως η λέξη «μαθαίνουν» να προβληματίσει κάποιους από εσάς, για αυτό θα πρέπει να την εξηγήσω καλύτερα. Δεν είναι ο δείκτης νοημοσύνης του γοφαριού υψηλός και μπορεί να μαθαίνει, αλλά αυτό που το οδηγεί σε μια μορφή υψηλής νοημοσύνης είναι το ένστικτο της επιβίωσης.

otan_den_xtipoun3Μαθαίνουν να αναγνωρίζουν τον κίνδυνο για τη ζωή τους. Ένα απλό παράδειγμα που θα σας πείσει είναι η διαφορετική συμπεριφορά των ψαριών που δεν έχουν ξαναδεί ψαροτουφεκά σε σχέση με αυτά που είναι κυνηγημένα από αυτούς. Τα μεν πρώτα γυρνάνε γύρω σου αμέριμνα, τα δε δεύτερα τρέχουν να κρυφτούν. Κάτι ακόμα που δείχνει τη νοημοσύνη των ψαριών είναι οι μαρτυρίες φίλων ψαροτουφεκάδων, που έχουν βουτήξει χωρίς ψαροτούφεκο σε μέρη όπου έχουν πάρει ψάρια και τα βλέπουν λιγότερο επιφυλακτικά. Μάλιστα, πολλές φορές κινούνται μέσα στο πεδίο βολής τους και κάποιες φορές πλησιάζουν επιδεκτικά πολύ κοντά. Γιατί λοιπόν να μην μαθαίνουν τα γοφάρια, αλλά και όλα τα αρπαχτικά ψάρια, να αναγνωρίζουν την κίνηση των τεχνητών μας; Μήπως αυτά δεν είναι απειλή για τη ζωή τους;

otan_den_xtipoun4Σίγουρα τα χαμένα ψάρια γίνονται πολύ πιο επιφυλακτικά απέναντι στα τεχνητά μας, αλλά πιστεύω πως έχουν τον τρόπο να μεταδίδουν αυτή τους τη γνώση και στα άλλα. Στη φύση υπάρχουν πολλά παραδείγματα ζώων, πτηνών ή εντόμων, στα οποία έχει παρατηρηθεί αυτή η συμπεριφορά. Γιατί τα ψάρια να είναι χαζά και τα υπόλοιπα είδη έξυπνα και να μπορούν να μεταδώσουν το τι είναι κίνδυνος το ένα στο άλλο και από γενιά σε γενιά; Αυτό που έχω δει με τα ίδια μου τα μάτια είναι ένα μεγάλο γοφάρι να διώχνει στην κυριολεξία τα άλλα δύο μικρότερα που ακολουθούσαν το τεχνητό μου και όλα μαζί να εξαφανίζονται στα βαθιά.

Όταν δεν είναι πονηρέμενα τα πράγματα είναι εύκολα για όλους

Όταν δεν είναι πονηρεμένα τα πράγματα είναι εύκολα για όλους

Αυτή η εικόνα με άφησε έκπληκτο και αν δεν την είχε δει, επίσης, ένας φίλος που ψάρευε δίπλα μου, δεν θα πίστευα στα μάτια μου! Θα προχωρήσω ένα βήμα πιο πέρα και θα τολμήσω να πω ότι πιστεύω πως τα ψάρια μαθαίνουν τα τεχνητά μας, ακόμα και αν δεν χάσουμε ποτέ κάποιο ψάρι στην περιοχή. Όλο αυτό το στρες της μάχης σίγουρα προειδοποιεί τα άλλα ψάρια, και αν κάποιο άλλο ψάρι, που ακολουθούσε πριν την επίθεση στο τεχνητό, είδε τι ήταν αυτό που προκάλεσε το στρες, γιατί να μην μάθει να το αποφεύγει; Επίσης, ένα τεχνητό στο στόμα γοφαριού είναι ορατό στα άλλα που ακολουθούν. Βέβαια, όλα αυτά που γράφω καταρρίπτονται από την κλασική πια ατάκα του Έλληνα ψαρά: «Άμα πεινάνε, θα φάνε…»! Είναι όμως έτσι;

“Καμένα” τεχνητά

otan_den_xtipoun5Έχοντας ξεκινήσει το spinning λίγο πιο νωρίς από πολλούς στην Ελλάδα, είχα την ευκαιρία να ψαρέψω με τύπους τεχνητών δολωμάτων που ήταν άγνωστοι σε πολλά μέρη της χώρας μας. Έτσι, μπόρεσα να διαπιστώσω πολλές φορές ότι αν ένας τύπος τεχνητού είναι άγνωστος στα ψάρια τότε η επιτυχία του είναι απίστευτα μεγάλη. Μια από αυτές τις φορές ήταν τον Οκτώβρη του 2008. Τότε, βρέθηκα μαζί με τους φίλους μου Πέτρο και Στρατή στο Ναύπλιο και συναντήσαμε τον φίλο Κωστή, τον πιο φανατικό spinner της πόλης. Πριν λίγο καιρό είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν τα γοφάρια της περιοχής με μεγάλα minnow και το νέο είχε διαδοθεί παντού. Το Angel Kiss της Maria ήταν το ανάρπαστο τεχνητό και έγινε η αφορμή να ασχοληθούν με το spinning άνθρωποι όλων των ηλικιών. Η αλήθεια είναι ότι τότε δεν ήξερα πόσο πολλοί ασχολούνται και ψιλοχλώμιασα όταν είδα στο λιμάνι γύρω στους πενήντα με εξήντα ψαράδες διασκορπισμένους κατά μήκος του ντόκου!

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΕυτυχώς, το λιμάνι ήταν μεγάλο και όλοι είχαν πιάσει το πόστο τους, αφήνοντας αρκετή απόσταση μεταξύ τους. Για εμάς και τον Κωστή υπήρχε ένα κενό είκοσι μέτρων που διασφάλιζε ότι θα ψαρεύαμε ανενόχλητα. Αφού γνωρίστηκαν και τα παιδιά με τον Κώστα, ο τελευταίος άρχισε να μας εξιστορεί πώς πιάστηκαν τα γοφάρια όλες τις προηγούμενες βδομάδες και μας προειδοποίησε ότι τώρα δεν χτυπάνε εύκολα. Ο Πέτρος τον ρώτησε αν τα έχουν ψαρέψει στον αφρό με popper ή surface, και η απάντηση ήταν αρνητική. Χωρίς να πούμε τίποτα μεταξύ μας, όλοι περάσαμε στην παραμάνα ένα popper ή ένα surface.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΔεν πέρασε πολλή ώρα και οι λυσσασμένες επιθέσεις των γοφαριών στον αφρό ηχούσαν σαν… δυναμιτάκια μετά την Ανάσταση! Δεν είχαν ξαναδεί τέτοιου τύπου τεχνητά, και δεν ήταν λίγες οι φορές που έβλεπα το surface μου στον αέρα από… κουτουλιά γοφαριού να προσγειώνεται ακόμα και πέντε μέτρα μακριά! Στην προκειμένη περίπτωση και προτού πέσουν στο νερό τα τεχνητά μας, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι τα ψάρια «δεν έχουν όρεξη και δεν τρώνε» και φυσικά κανείς δεν θα μπορούσε να τον αδικήσει όταν πενήντα minnow «όργωναν» τη θάλασσα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΥπήρξαν και άλλες τέτοιες περιπτώσεις που επιβεβαίωσαν τον κανόνα των «καμένων τεχνητών», δηλαδή τεχνητών που ψαρεύονται συνέχεια σε ένα μέρος γιατί στην αρχή απέδωσαν. Η εμπιστοσύνη των spinners σε τέτοια τεχνητά φτάνει πολλές φορές στα όρια του φανατισμού, με αποτέλεσμα πολλοί να είναι αυτοί που απελπίζονται και σταματούν την τεχνική. Βέβαια, από την άλλη, κάνει πιο ενδιαφέρον το δικό μας ψάρεμα, επειδή μας αρέσουν οι πειραματισμοί. Τα δε γοφάρια είναι ακόμα πιο ευτυχισμένα, γιατί ξέρουν με σιγουριά τι να αποφύγουν.


Ο “άσσος” στο μανίκι…

otan_den_xtipoun9Το χειμώνα που μας πέρασε όλοι οι φίλοι μου δοκίμασαν την τύχη τους με τα γοφάρια της περιοχής μας, αλλά τα αποτελέσματα ήταν φτωχά. Εγώ φέτος δεν είχα τη διάθεση να τα ψαρέψω, γιατί με κουράζει ψυχολογικά η ανυπόφορη μπόχα των μολυσμένων νερών της θάλασσάς μας. Η Πάτρα είναι η ντροπή της Ελλάδας σε αυτό το θέμα, αφού όλα σχεδόν τα αστικά λύματα «εκβάλλουν» στη θάλασσα. Τα νερά μας κάνουν τα νερά του Θερμαϊκού να μοιάζουν… με κρύσταλλο!

otan_den_xtipoun10Παρόλα αυτά, πολλές φορές αναγκαζόμαστε να ψαρέψουμε εκεί, αφού η βενζίνη ακρίβυνε και για να βρούμε καθαρή θάλασσα που να έχει και ψάρια πρέπει να ταξιδέψουμε πολύ. Όμως, όλες αυτές οι συζητήσεις για τα γοφάρια που δεν χτυπούν μου κέντρισαν την περιέργεια και ήθελα να δοκιμάσω κάτι. Και αν τους ρίχναμε κάποιο τελείως διαφορετικό τεχνητό, πώς θα αντιδρούσαν; Στα χέρια μου είχα ένα τέτοιο τεχνητό και ήταν το Bent Minnow της O.S.P., το οποίο είναι πολύ ιδιαίτερο και μπορείς να το ψαρέψεις με πολλούς τρόπους. Όταν το ρίξεις και δεν αρχίσεις την ανάκτηση, μοιάζει με μισοπεθαμένο ψάρι που βρίσκεται πάνω στην επιφάνεια του νερού στο πλάι, σαν τα ψόφια ψάρια που πετάνε από τα δίχτυα. Αν του κάνεις μερικά απαλά τιναγματάκια, ξεκινάει να κινείται, και αν το σταματήσεις παραμένει πάνω στην επιφάνεια. Έτσι, ένα σούρουπο βρέθηκα μαζί με τον Γιώργο στο μέρος που συνήθως εμφανίζονται τα γοφάρια, για να δοκιμάσω το τεχνητό αυτό, ενώ ο φίλος μου θα έριχνε με popper.

Είχαμε χρόνο να κάνουμε μόνο μια βολή, γιατί επί μήνες τα ψάρια εμφανίζονταν για πέντε λεπτά και μετά εξαφανίζονταν τόσο γρήγορα όσο ήρθαν. Πράγματι, κάποια στιγμή η θάλασσα αναστατώθηκε και κατευθείαν ρίξαμε τα τεχνητά μας. Το κακό με το τεχνητό μου ήταν ότι είχε πολύ κακή αεροδυναμική και έφτανε στη μισή απόσταση από οποιοδήποτε άλλο. Έτσι, το popper του φίλου έφτασε τα ψάρια, ενώ το δικό μου όχι, αλλά αποφάσισα να το αφήσω ακίνητο πάνω στο νερό. Κάποια γοφάρια άρχισαν να ακολουθούν το popper χωρίς όμως να δείχνουν ότι θα του επιτεθούν. Περισσότερο έμοιαζε πως διασκέδαζαν με την αγωνία του Γιώργη… Μόλις η απόσταση από την ακτή του popper ήταν ίδια με αυτήν του τεχνητού μου άρχισα να το κινώ με μικρά κοφτά τιναγματάκια. Τότε έγινε το αδιανόητο!

otan_den_xtipoun11Τα γοφάρια που ακολουθούσαν το popper άλλαξαν πορεία, με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατευθύνθηκαν προς το Bent Minnow και ένα από αυτά το δάγκωσε με μανία! Σάστισα με το όλο σκηνικό, αλλά μια γνώριμη φωνή με επανέφερε στην πραγματικότητα: «Φιλαράκο… μου έκλεψες τα ψάρια!». «Είχα άσο στο μανίκι», ήταν η απάντησή μου, και ασχολήθηκα με το να καταφέρω να βγάλω το ψάρι στη στεριά προτού με πιάσουν τα γέλια και το χάσω. Το γοφάρι είχε πιαστεί από την μεσαία σαλαγκιά, που όμως βρίσκεται στο πλαϊνό μέρος σε αυτό το τεχνητό. Οι υποψίες μου είχαν επιβεβαιωθεί, αλλά δυστυχώς δεν ξαναπήγα για γοφάρια ώστε να έχω ακράδαντα συμπεράσματα.

Επιπόλαια πιασίματα...

Επιπόλαια πιασίματα…

Πάντως, το γεγονός ότι το ψάρι είχε πιαστεί γερά από το στόμα ήταν πολύ ενθαρρυντικό καθώς το πιάσιμο των γοφαριών από διάφορα μέρη του σώματός τους ήταν πολύ συνηθισμένο τον προηγούμενο καιρό. Άλλα πιάστηκαν πίσω από το κεφάλι, άλλα κάτω από το σαγόνι, κάποια στα μάγουλα ή στο σβέρκο και γενικά οπουδήποτε εκτός από το στόμα. Οι μαρτυρίες αυτές ήρθαν από πολλά μέρη, αλλά οι πιο τρανταχτές περιπτώσεις μού ήρθαν από φίλους στην Ήπειρο και στην Χαλκίδα. Ειδικά στην Ήπειρο έγιναν ξημέρωμα, όταν τα ψάρια κυνηγάνε περισσότερο με την πλευρική γραμμή παρά με την όραση. Όλα αυτά δείχνουν ότι το γοφάρι ή προσπαθούσε να εξετάσει το τεχνητό ή τελευταία στιγμή ματαίωνε την επίθεσή του και απλά ήταν άτυχο καθώς οι σαλαγκιές του τεχνητού βυθίζονταν τυχαία στο σώμα του. Ό,τι και να συνέβαινε, η ουσία είναι πως πρόκειται για μια συμπεριφορά καχυποψίας απέναντι στο τεχνητό.

Τα γοφάρια και… εγώ!

otan_den_xtipoun13Η αλήθεια είναι, ότι το γοφάρι για μένα είναι ένα ψάρι που αποφεύγω να το ψαρεύω για λόγους… ψυχιατρικούς! Ο κύριος λόγος είναι το θέμα του συνωστισμού. Τα μέρη που συναντάμε γοφάρια είναι γνωστά σε όλους και κατακλύζονται από πολλούς ψαράδες την εποχή που αυτά εμφανίζονται. Έχω την ιδιοτροπία να ψαρεύω για τη γαλήνη και την ψυχική μου ηρεμία και όλη αυτή η βαβούρα δεν μου προσφέρει τίποτα από τα δύο.Ένας δευτερεύων λόγος είναι γιατί μπορεί να το παλεύεις μια ώρα και λίγο πριν την απόχη, να κάνει ένα σάλτο και να ξαγκιστρωθεί… Αυτές τις στιγμές με κάνουν να τρελαίνομαι! Από την άλλη βέβαια, είναι πολύ τίμιο για αυτόν τον τόσο δυνατό μαχητή που τα δίνει όλα μέχρι τελευταία στιγμή.

Μην περιμένετε να βγει και η σιλικόνη μαζί με το γοφάρι

Μην περιμένετε να βγει και η σιλικόνη μαζί με το γοφάρι…

Τον τελευταίο καιρό όμως υπάρχει κάτι που μου έχει αναζωπυρώσει το ενδιαφέρον για το ψάρεμα τους. Αυτές είναι οι σιλικόνες οι οποίες έχουν δώσει πολύ καλά δείγματα, ειδικά σε μέρη που τα ψάρια έχουν πονηρευτεί. Πιστεύω ότι αν κάποιος ασχοληθεί σοβαρά και τα ψαρέψει με αυτόν τον τύπο δολώματος, θα εκπλαγεί από τα αποτελέσματα! Ίσως αυτή είναι η μοναδική λύση όταν τα γοφάρια δεν χτυπούν…

Categories: Spinning

About Author

Γιώργος Φενερλής

Ο Γιώργος έχει ασχοληθεί με την αρθρογραφία στον περιοδικό τύπο από το 2004, γράφοντας άρθρα κυρίως για την τεχνική του spinning. Ήταν από τους πρώτους που έγραψε για αυτήν την τεχνική ενώ εισήγαγε και νέες όπως το Eging και το LRF. Τα περιοδικά με τα οποία έχει συνεργαστεί είναι το “Thalassa”, “Boat & Fishing”, “Το Ψάρεμα και τα Μυστικά του” και τέλος το “Ψαρεύω” στο οποίο υπήρξε συνδημιουργός και δούλεψε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ως αρχισυντάκτης του. Πέρα από την αρθρογραφία έχει ασχοληθεί με παρουσιάσεις προϊόντων, δοκιμές, ρεπορτάζ αγοράς, συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις αγώνων αλιείας. Επίσης είναι ο δημιουργός και κάτοχος του παρόντος site.