“It’s my spot!”

“It’s my spot!”

Αρκετά χρόνια πριν θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί να περνώ σε βραδινές καλοκαιρινές βόλτες με την οικογένεια μου δίπλα από παράκτιους ψαράδες και να τρελαίνομαι να δω τι είχε μέσα ο ταπωμένος κουβάς. Σταμάταγα πάντα σε απόσταση να δω πως ψάρευαν. Όταν έβλεπα κάποιον καινούριο φελλό -καινούριο στα δικά μου μάτια- η φαντασία μου οργίαζε για ώρες μετά για το πώς δουλεύει.

Φεύγοντας δεν μπορούσα να αντισταθώ και έκανα την ερώτηση : πιάσατε τίποτα; Και πάντα έπαιρνα την ίδια απάντηση «τίποτα δεν έχει». Τότε ήταν που ξέφευγε το μυαλό μου και φανταζόμουν  τον κουβά γεμάτο ψάρια όπως και με τι τρόπους άραγε θα τα είχε πιάσει. Δεν ενοχλούσα άλλο όμως γιατί σεβόμουν το γεγονός ότι κάποιοι πάνε για ψάρεμα για να ηρεμήσουν.
spotaki3
Πέρασαν τα χρόνια και μετά από πολλά είδη ψαρέματος κατέληξα στο spinning. Τα πρώτα χρόνια πιστεύαμε ότι αν κάποιος σε ένα σημείο έπιανε ένα ψάρι, ότι εκεί ήταν η φωλιά και ότι συνέχεια εκεί θα υπήρχαν ψάρια. Αυτός ο μύθος όμως σύντομα καταρρίφθηκε. Μετά ανακαλύψαμε τις μπούκες λιμανιών και τους ακρόκαβους. Εκεί τα πράγματα ήταν λίγο στριμωχτά. Ειδικά τις εποχές που η περιοχή κράταγε ψάρια, ψαρεύαμε ώμο με ώμο, κολλητά. Πάντα γινόταν «Ο Χαμός» με μπλεγμένες πετονιές και αρκετές φορές υπήρξαν παρεξηγήσεις και τσακωμοί. Το πιο γελοίο ήταν ότι όταν κάποιος έπιανε ένα ψάρι, αρκετοί αμέσως έριχναν από πάνω του, λες και τα ψάρια ήταν στο συγκεκριμένο τετραγωνικό μέτρο.

spotaki1
Περνούσε η εποχή με τα πολλά ψάρια και τον υπόλοιπο καιρό μέναμε εμείς και εμείς, οι πέντε – δέκα τρελαμένοι και θέλαμε δε θέλαμε γινόμασταν από άγνωστοι φιλαράκια. Με τον καιρό όμως συνέβη ένα πολύ παράξενο πράγμα!!! Χωρίς να έχει προηγηθεί συνεννόηση, ο κάθε ένας είχε το σημείο του!!! Κάθε ένας μας είχε το πλακάκι του ή το βράχο του και τα περισσότερα βράδια έμοιαζαν, γιατί πάντα είχες δίπλα σου δεξιά και αριστερά τα ίδια άτομα. Αυτό είχε πολλά πλεονεκτήματα. Το βασικότερο ήταν ότι μάθαινε ο κάθε ένας τα χούγια των διπλανών του με αποτέλεσμα να σταματήσουν τα μπλεξίματα με τις πετονιές, πιο ήρεμο ψάρεμα με χαβαλέ αλλά και περισσότερα ψάρια. Ήταν αρκετά τα βράδια που είχα αργήσει να πάω και με το που έφτανα, έβρισκα κάποιον άλλο στο πλακάκι μου. Χωρίς συνεννόηση, πάντα αφού ετοιμαζόμουν, πήγαινε στη θέση του και εγώ στη δική μου ακόμα και αν πριν λίγο είχε πιάσει ψάρι εκεί! Το ίδιο έκανα και εγώ αν βρισκόμουν στη θέση κάποιου άλλου και ερχόταν αργοπορημένος. Πολλές ήταν και οι φορές που αλλάζαμε για λίγο θέσεις για δοκιμές αλλά μετά από λίγο όλοι ξανά ήμασταν στις θέσεις μας. Αργότερα παρακολουθώντας άρθρα, συνεντεύξεις και βίντεο από το εξωτερικό έμαθα ότι αυτό γινόταν και σε διάφορα άλλα σημεία του πλανήτη όπως Αμερική ,Ιταλία, Γαλλία και Αγγλία.

spotaki4
Υπήρχαν και πολλά βράδια όμως, που κάποιος νέος που μας είχε δει την προηγούμενη βραδιά, ερχόταν από νωρίς και έπαιρνε κάποιου την θέση και μας αποσυντόνιζε όλους. Φυσικά και δεν μπορούσαμε να του πούμε : κάτσε πιο εκεί ή φύγε αυτό είναι το σημείο μου. Για κάμποση ώρα όλοι θα μπερδευόμασταν αλλά μετά ηρεμούσε η κατάσταση. Υπήρξε και βραδιά που ήρθε ένας μπάρμπας που δεν είχα ξαναδεί τα προηγούμενα χρόνια σε αυτό το πολυσύχναστο σημείο και μου είπε να πάω παραπέρα γιατί αυτός ψάρευε εκεί πάνω από τριάντα χρόνια. Όταν τον ρώτησα αν ήξερε τον Lauri Rapala με κοίταξε απορημένος… Στην αρχή της κουβέντας νόμισα ότι αυτός έμαθε στη Rapala και στη Yo-zuri τα τεχνητά δολώματα.

Τροφή για αυτό το άρθρο μου έδωσαν επαναλαμβανόμενα περιστατικά με διάφορους τύπους, που τυχαία περνούσαν, όπως εγώ μικρός, δίπλα μου αλλά δε σταματούσαν σε απλές ερωτήσεις. Δεν ξέρω αν συμβαίνει συχνά, αλλά σε εμένα έχει τύχει αρκετές φορές, άτομα που δεν γνωρίζω, να μου ανοίξουν το βαλιτσάκι με τα τεχνητά πίσω μου, χωρίς να ρωτήσουν και να μου τα ανακατεύουν. Καταπληκτικό επίσης είναι το γεγονός ότι πολλοί από όσους μου έκαναν ερωτήσεις τη μια βραδιά, την επόμενη, με το που έφτανα στο σημείο μου, τους έβλεπα να κάθονται, ακριβώς εκεί που ψάρευα εγώ χτες. Να ψαρεύουν με υποτυπώδη εξοπλισμό και να μου χαζογελάνε. Φυσικά και δεν τσακώθηκα με κανέναν, γιατί δεν μου ανήκει κανένας δημόσιος χώρος και πήγαινα και ψάρευα κάπου αλλού και έτσι ανακάλυπτα νέα σημεία. Φυσικό και επόμενο όμως ήταν, όταν τους ξανασυναντούσα να τους αποφεύγω.

spotaki2
Γνώμη μου είναι ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός πρώτα προς τον εαυτό μας και μετά προς το συνάνθρωπο. Πρέπει να σεβόμαστε την ψυχική ηρεμία ψαράδων που ήδη βρίσκουμε να ψαρεύουν, τον εξοπλισμό τους και το βασικότερο… το σημείο τους. Στο οποίο μπορεί να ήταν τυχεροί και να έπιασαν κάποια ψάρια παλιότερα, αλλά μπορεί και να πέρασαν πολλές ώρες παρατήρησης της περιοχής μέχρι να καταλήξουν εκεί. Πρέπει σαν πιο νέοι ή σαν πιο άπειροι ή σαν περαστικοί από ένα σημείο, να δείχνουμε σεβασμό πρώτα για να μη γινόμαστε περίγελος στα μάτια των άλλων, αλλά και για να μην τους διώχνουμε με τη συμπεριφορά μας αλλά να μαθαίνουμε από αυτούς. Κλειδί λοιπόν για αποδοτικά και ήρεμα ψαρέματα είναι ο σεβασμός των σημείων των άλλων αλλά και η συνεχής παρατήρηση και αναζήτηση των προσωπικών μας σημείων.

Categories: Spinning

About Author

Γιώργος Γεωργίου

Ο Γιώργος κατάγεται από την Άρτα και ψαρεύει με την τεχνική του spinning από το 2002 όταν η τεχνική αυτή ήταν άγνωστη στον Ελλαδικό χώρο. Με τα χρόνια και με επιμονή και υπομονή κατάφερε να έχει πολύ μεγάλες εμπειρίες από αξιόλογους αντιπάλους όπως τα λαβράκια, τα γοφάρια, οι λούτσοι και οι λίτσες. Η αλήθεια είναι ότι οι Ηπειρώτες ήταν πρωτοπόροι σε αυτήν την τεχνική πανελλαδικά. Ο Γιώργος έχει ψαρέψει κάτω από όλες τις συνθήκες spinning δηλαδή σε λιμάνια, σε εκβολές, σε αμμώδεις παραλίες και βραχώδες ακτογραμμές. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα διατηρούσε με μεγάλη επιτυχία εβδομαδιαία στήλη για spinning στην τοπική εφημερίδα “Νέος παρατηρητής”. Επίσης, όλα αυτά τα χρόνια είχε μεγάλη συμμετοχή στα μεγαλύτερα forum της χώρας μας για το spinning.