Spinning: μια υγιής…“αρρώστια” που κρατάει χρόνια!

Spinning: μια υγιής…“αρρώστια” που κρατάει χρόνια!

Όλα ξεκίνησαν το 1992 σε ηλικία οκτώ ετών. Ήταν χειμώνας και η εικόνα ενός κρύου πρωινού με 8-10 άτομα να ρίχνουν ένα διαφανές μπαλάκι με συρμάτινο παράμαλλο και στην άκρη μια σιλικόνη με ενθουσίασε!

2X(1 deksia)Τα ψάρια που χτύπαγαν το χάραμα ήταν τα “Δαγκανιώρια”, γνωστά σε όλους ως “Γοφάρια”. Την επόμενη μέρα ο πατέρας μου, μου έφτιαξε το πρώτο “σπινοκάλαμο” (τηλεσκοπικό καλάμι μήκους 2,40μ και μηχανισμό Silstar 3000 που ακόμα θυμάμαι ότι το χερούλι βίδωνε μόνο στα αριστερά). Το ίδιο κιόλας βράδυ με πήγε να το δοκιμάσω. Κατά τις 03:00 φτάσαμε στο σημείο ψαρέματος, ήταν ήδη μαζεμένα 5 άτομα μπροστά σε μία μικρή φωτιά. Ένας μόνο ψάρευε όσο περιμέναμε να χαράξει, είχε ένα καρούλι με πετονιά και στην άκρη ένα συρόμενο βαρίδι 20 γραμμαρίων με ένα φωσφοριζέ χελάκι raglou. Εκείνη την ημέρα μόνο ο Νίκος ψάρευε με αυτή την τεχνική. Το ξημέρωμα έφτασε, ο Νίκος είχε ήδη πιάσει 2 λαυράκια και εμείς σιγά-σιγά πηγαίναμε προς την αμμώδη ακτή.

Buldo με raglou. Τα πρώτα εργαλεία spinning

Buldo με raglou. Τα πρώτα εργαλεία spinning

Τα ξυλάκια που ήταν τοποθετημένα στην άμμο δηλώνοντας την θέση του κάθε ψαρά αφαιρούνται και την θέση τους παίρνουμε εμείς. Η πρώτη βολή ήταν όλο φόβο και αγωνία για το άγνωστο…Έκπληκτος βλέπω μια συντονισμένη χορογραφία από buldo, όπου κάθε ψαράς περίμενε αυτόν που βρισκόταν στα αριστερά του να ρίξει και όταν πέρναγε το buldo στην ευθεία του (λόγω των ρεμάτων) τότε έκανε την δική του βολή ελαφρώς αριστερά (αντίθετα από την φορά των ρεμάτων). Εκείνη την μέρα βγήκαν 11 γοφάρια και τα 2 βραδινά λαυράκια. Εμείς δυστυχώς φύγαμε μη έχοντας πιάσει τίποτα και με μία κολοβή σιλικόνη να μας θυμίζει τον 10 λεπτό πρωινό πανικό. Η πρώτη μέρα τελείωσε και οι εικόνες στο μυαλό μου δεν έλεγαν να φύγουν. Το ίδιο απόγευμα σε ένα μικρό συμβούλιο με τον πατέρα μου αποφασίσαμε, να μην ακολουθήσουμε την κοινή λογική του ρίχνω και μαζεύω με σταθερή ταχύτητα. Η ιδέα ήταν του πατέρα μου! “Θα χτυπάμε το καλάμι δυνατά (που να ξέραμε ότι μετά από χρόνια θα ονομάζονταν jerk…), δημιουργώντας θόρυβο και πίδακα νερού με γρήγορη ανάκτηση και μικρές παύσεις”.


Αρρωσταίνοντας…

Τα πρώτα γοφάρια!

Τα πρώτα γοφάρια!

Την επόμενη μέρα ένιωσα για πρώτη φορά ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται με λέξεις! Το αποτέλεσμα ήταν τρία ψάρια και μία “αρρώστια” που κρατάει μέχρι και σήμερα! Άρα αυτό που διδάχτηκα την πρώτη ημέρα, ως “σπινεράς”, είναι ότι η ευστροφία και η αντίληψη είναι το κύριο συστατικό του ψαρέματος και ειδικότερα του spinning! Θεωρώ πως ο “καλός” ψαράς δεν είναι αυτός που πιάνει τα περισσότερα και μεγαλύτερα ψάρια μια φορά, αλλά αυτός που σκέφτεται και μπορεί άμεσα να αναλύσει τις παραμέτρους και τις καταστάσεις γύρω του πράττοντας ανάλογα ώστε πάντα να φέρνει επιτυχίες. Κάτι άλλο που θεωρώ σημαντικό στον πραγματικά καλό ψαρά είναι ότι πρέπει πάντα να είναι μαθητής και να συνεχίζει να μαθαίνει νέα πράγματα και τεχνικές, δοκιμάζοντας δικές του “πατέντες” αποφεύγοντας αυτούσιες αντιγραφές τεχνικών άλλων. Με αυτά βαδίζω όλα αυτά τα χρόνια και προσπαθώ να τα εφαρμόζω σε κάθε ψάρεμα μου.


Πρέβεζα και spinning

Το spinning στην Πρέβεζα ξεκίνησε πολύ πριν γίνουν μόδα τα πολυπληθή τεχνητά και τα πανάκριβα σετ καλαμιών και μηχανισμών. Οι κύριοι θηρευτές που βρίσκουμε στις ακτές της Πρέβεζας είναι το λαυράκι, ο δαγκανιώρος (γνωστό ως γοφάρι), η λέτσα (γνωστή ως λίτσα), η λακέρδα (γνωστή ως παλαμίδα), το γοφάρι (γνωστό ως μαγιάτικο) και ο λούτσος (που ευτυχώς δεν του αλλάξαμε το όνομα).

spinningpreveza(4 kentro)

Ιστορίες παλιών ψαράδων αναφέρουν τεχνικές ψαρέματος με τρίχα αλόγου (πετονιά δεν υπήρχε τότε) και δόλωμα βαμβάκι. Η συρτή ακτής με δόλωμα το “μαζάρι” (τα μακριά πλοκάμια του καλαμαριού ή της σουπιάς) ήταν η τέλεια παγίδα για λαυράκια που παραμόνευαν κάτω από τα Ferry-Boat.

Η μολυβωμένη σαλαγγιά

Η μολυβομένη σαλαγγιά

Η τεχνική αυτή θυμίζει λίγο το σημερινό jigάρισμα της σιλικόνης. Τα αγαπημένα σε όλους τους Πρεβεζάνους Ferry-Boat ήταν ένας βιότοπος που στην σκιά τους μπορούσες να πιάσεις από σούρο μέχρι λίτσα 30 κιλών, τα δε γοφάρια συνωστίζονταν σε τέτοιο αριθμό που όταν έριχνες ένα βαρίδι δεν πάτωνε ποτέ, σταμάταγε πάνω στα κορμιά τους! Μια τεχνική που είχε πολύ καλά αποτελέσματα στο ψάρεμα των γοφάριών και ανακαλύφθηκε τυχαία από τον πατέρα μου ήταν το “κάρφωμα” τους με χρήση μολυβωμένου τρίγκυστρου σε σπινοκάλαμο. Το 1999 ο πατέρας μου λόγο προβλήματος υγείας, δεν μπορούσε με πετονιά στο χέρι να χτυπήσει τα “κοκλάνια” (είδος κέφαλου) που εκείνη την περίοδο μετανάστευαν εκτός του Αμβρακικού κόλπου. Η λύση ήταν απλή, στο σπινοκάλαμο του “φορέθηκε” το μολυβωμένο τρίγκυστρο (10/0 mustad με πατενταριστό λιωμένο μολύβι. Στις πρώτες 2 βολές πήρε 2 γοφάρια. Για να μην πολυλογώ η ουσία ήταν ότι τα γοφάρια δεν τα “κάρφωνε“ τυχαία αλλά στο “χτύπημα” του καλαμιού ακολουθούσαν το γυαλιστερό τρίγκυστρο και στο επόμενο “χτύπημα” πιάνονταν. Όπως αποδείχτηκε μετά από πολλά χρόνια αυτό που έκανε τότε ο πατέρας μου ήταν μία μορφή “shore jigging”.

amvrakikos(6 deksia)Η Πρέβεζα είναι μια πόλη που έχουν εφαρμοστεί πολλές τεχνικές που ακόμα και σήμερα μπορούν να εφαρμοστούν με μεγάλο ποσοστό επιτυχίας σε όλη την Ελλάδα. Η δε γεωγραφική της τοποθεσία στην είσοδο του Αμβρακικού κόλπου σε συνδυασμό με τις απέραντες ακτές της (βραχώδεις και μη) που βρέχονται από το Ιόνιο πέλαγος την καθιστούν τον ιδανικό τόπο διέλευσης μεγάλων κυνηγών. Κατά την συνεχή μετανάστευση των μικρόψαρων σου δίνεται η δυνατότητα να ψαρεύεις σχεδόν όλο τον χρόνο. Όμως τα τελευταία χρόνια με την συνεχή αυξητική άνοδο του πληθυσμού των ψαράδων, την υπεραλίευση (με σκοπό κυρίως την παράνομη εμπορευματοποίηση) την συνεχή παράνομη αλιεία των “επαγγελματιών” ψαράδων και τις παρεμβάσεις με κατασκευές που εμποδίζουν την οξυγόνωση της εισόδου του Αμβρακικού και κατ’ επέκταση όλου του Αμβρακικού κόλπου, έχουν ως αποτέλεσμα την σημαντική μείωση των ψαριών σε σημείο ανησυχητικό. Δυστυχώς στον τόπο μου λίγοι είναι οι ψαράδες σέβονται την θάλασσα και σκέφτονται τί θα παραδώσουν στα παιδιά τους. Ελπίζω αυτό να αλλάξει και οι νέοι ψαράδες να αντιμετωπίσουν την θάλασσα με σεβασμό.


Για να υπάρχει… υγεία

Το υγιές κομμάτι του spinning δεν είναι μόνο η άθληση, αλλά και το μεγάλο κεφάλαιο της απελευθέρωσης (“Catch & Release”). Η πρώτη στιγμή που απελευθέρωσα ψάρι μου έχει μείνει αξέχαστη, τόσο για το αίσθημα της ντροπής όσο και για το αίσθημα της ικανοποίησης.

Απελευθέρωση θηλυκού λαβρακιού σε περίοδο ωοτοκίας

Απελευθέρωση θηλυκού λαβρακιού σε περίοδο ωοτοκίας

Τον πρώτο χρόνο της ενασχόλησης μου στο spinning (τότε γνωστή ως συρτή ακτής) έχοντας πιάσει ένα μικρό γοφάρι θυμάμαι, είδα να έρχεται ένας από τους καλύτερους παλιούς ψαράδες της Πρέβεζας και ο πρώτος που ψάρεψε με καλάμι στην περιοχή μας. Ο μπάρμπα Σπύρος! Για πρώτη φορά τον είδα να με κοιτάζει με βλέμμα περίεργο. Αμέσως μου λέει: “Κώστα, αυτό το ψάρι πρέπει να επιστρέψει στην θάλασσα!” Από μέσα μου αναρωτήθηκα “Λες να ζηλεύει; Μπα ο μπάρμπα Σπύρος; Δεν είναι δυνατόν, σίγουρα έχει δίκιο…” Χωρίς να το πολύ σκεφτώ “πετάω” με δύναμη το ψάρι μέσα. Εκείνη την στιγμή τον είδα να δυσανασχετεί. “Σου είπα να το ελευθερώσεις, όχι να το σκοτώσεις! Τα μικρά ψάρια είμαστε υποχρεωμένοι να τα ελευθερώνουμε για δύο λόγους : 1ον γιατί όλα τα ψάρια πρέπει να καταφέρουν να γεννήσουν έστω και μία φορά! Και 2ον πρέπει να σέβεσαι την θάλασσα και τον “αντίπαλό” σου. Η θάλασσα όσο την σέβεσαι και την προσέχεις, τόσο θα σε ανταμείβει!” Αυτά τα λόγια έχουν χαραχτεί στο μυαλό μου και είναι ο συνοδοιπόρος μου στις ατελείωτες ώρες ψυχανάλυσης που μου παρέχει το απέραντο γαλάζιο…

Categories: Spinning

About Author

Κώστας Δήμας

Ο Κώστας ξεκίνησε το spinning (τότε γνωστό ως συρτή ακτής) το 1992 σε ηλικία 8 ετών στην Πρέβεζα. Έκτοτε μέχρι το 2003 ψάρευε και εξέλισσε την τεχνική του spinning με buldo και πατωμένες σιλικόνες. Από το 2003 έως το 2008 λόγο σπουδών και στρατιωτικών υποχρεώσεων δεν μπόρεσε να έχει πρόσβαση προς την μεγάλη του αγάπη που τον ξανακέρδισε το 2009 όταν και επέστρεψε μόνιμα στην Πρέβεζα. Από το 2009 έως και σήμερα στον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται και εξελίσσει την τεχνική του spinning στην τωρινή της μορφή.