Από το καρούλι στο εγγλέζικο!

Από το καρούλι στο εγγλέζικο!

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ένα ψάρι ήταν αυτό που γυρίζοντας σπίτι από το ψάρεμα, φούσκωνε την υπερηφάνεια μας και γινόταν αφορμή για πανηγυρισμούς : ο «παππούς» σαργός!



Όταν τα πράγματα ήταν απλά….

sargoi 2 001

Γυρίζοντας το χρόνο πίσω θυμάμαι με νοσταλγία την εποχή που όλα τα «ψαρικά» μου χωρούσαν σε μια παλιά σχολική τσάντα. Οι όροι
spinning, εγγλέζικο κ.τ.λ δεν υπήρχαν στο λεξικό μας (εμένα και του αδελφού μου) και βέβαια ούτε στην τσάντα μας. Εκεί υπήρχαν γύρω στον ένα τόνο αγκίστρια και μικρά βαρίδια ελιές, ένα ψαλίδι, μια μικρή πετσέτα και τα καινοτόμα καρούλια ή ρόδες όπως τις γνωρίζετε κάποιοι. Τα ονόμασα «καινοτόμα» γιατί άμα πάμε ακόμα πιο πίσω στο χρόνο, το μόνο που υπήρχε ήταν τα «φελάδια» δηλαδή ορθογώνια κομμάτια από φελλό ή πλαστικό που τυλίγαμε την πετονιά. Με αυτόν τον εξοπλισμό λοιπόν, ξεκινούσαμε για την αναζήτηση ενός ψαριού καχύποπτου και δύστροπου, όπως είναι ο μεγάλος σαργός. Το δόλωμα που έκανε θραύση τότε ήταν ο φαραώ και τον δολώναμε σε αγκίστρια από νούμερο τρία έως έξι, κομμάτι – κομμάτι.




sargoi 5 001Το ψάρεμα γινόταν κυρίως καλοκαίρι, από το ηλιοβασίλεμα μέχρι την άλλη μέρα το πρωί. Τα περισσότερα μέρη που επισκεπτόμασταν ήταν κάβοι, βράχια και λιμάνια όπου τα νερά ήταν απότομα και οι βυθοί άγριοι, γεμάτοι πιασίματα. Έτσι δεν χρειαζόταν να κάνουμε ρίψεις μακριά για να βρούμε τα ψάρια αφού αυτά σουλατσάριζαν από κάτω μας. Απλώναμε τα καρούλια μας γύρω μας, σε σημεία που με το παραμικρό τσίμπημα να πέσουν, και κρατώντας ένα από αυτά στο χέρι περιμέναμε να έρθουν οι σαργοί. Όταν τα ψάρια έρχονταν, αναδεικνυόταν ο «καλύτερος» ψαράς από το πόσα καρούλια μπορούσε να χειριστεί συγχρόνως. Εγώ πάντοτε ήμουν σκράπας, αφού στο τέλος μόνο ένα μπορούσα να χειριστώ, ενώ το αστέρι της οικογένειας ήταν ο αδελφός μου που μπορούσε να ψαρεύει ακόμα και με τέσσερα καρούλια χωρίς να χάνει ψάρι. Ακόμα θυμάμαι έντονα εκείνες τις στιγμές παραζάλης, όπου ο τρελός έτρεχε πέρα δώθε βγάζοντας ψάρια, δολώνοντας και ρίχνοντας καρούλια σε χρόνο μηδέν. Ένα άλλο γεγονός που μας καταξίωνε στα ψαρέματα μας ήταν η αέναη μάχη να κάμψουμε την καχυποψία των μεγάλων σαργών και να τους οδηγήσουμε στην ασφάλεια της ακτής.

sfdsfdsd 003Το τσίμπημα τους ήταν πάντοτε προσεχτικό και μεταδιδόταν στο δάχτυλο μας πολύ απαλά. Όταν αντιλαμβανόμαστε ένα τέτοιο ψάρι, η προσήλωση μας στην άκρη της πετονιάς ήταν μεγάλη και τα χαρακτηριστικά του προσώπου μας, μαζί με την κίνηση του σώματος μας, πρόδιδαν τις υποψίες. Εκείνη την ιερή στιγμή δεν απαντούσες σε κανέναν και πάλευες με τον εαυτό σου να διαλέξει ποια είναι η κατάλληλη στιγμή του καρφώματος, ξέροντας ότι πολύ σπάνια θα σου δώσει δεύτερη ευκαιρία ένα τέτοιο ψάρι. Η επιτυχία με την αποτυχία χωρίζονταν από μια πολύ λεπτή κλωστή. Ξέραμε ότι αν πονηρευόταν ένα τέτοιο μεγάλο ψάρι θα κάναμε ώρες να ξαναδούμε τσιμπιά ή μπορεί να μην βλέπαμε και καθόλου για το υπόλοιπο της βραδιάς. Άρα όποιος βρισκότανε σε μια τέτοια περίσταση ήξερε ότι δεν είχε να αντιμετωπίσει ένα ψάρι αλλά ήταν υπεύθυνος για την μετέπειτα έκβαση του ψαρέματος. Φανταστείτε τώρα τι χαρά κάναμε αν βγάζαμε ένα μεγάλο σαργό και τι στεναχώρια επικρατούσε αν το χάναμε. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που είχαμε σε μεγάλη εκτίμηση τον παππού σαργό χωρίς δόντια, τον οποίο κοιτάζαμε με δέος κάθε φορά, θαυμάζοντας τον.



Οι δύσκολες εποχές!

sargoi 3 001
Μερικές φορές εκνευρίζομαι όταν ακούω από μερικούς την συνηθισμένη ατάκα : «Έλα μωρέ! Όταν το ψάρι πεινάει, τρώει!!!». Ένα πράγμα που έμαθα από τα ψαρέματα στο χέρι ήταν ότι το παραπάνω «γνωμικό» χρησιμοποιείται σαν δικαιολογία για να κρύψουμε την άγνοια μας. Ψαρεύαμε επί χρόνια με τον ίδιο τρόπο και σε κάθε μέρος που είχαμε κάνει μια καλή ψαριά, οι μεγάλοι σαργοί άρχιζαν να τρώνε το φαραώ πολύ διστακτικά, πιπιλώντας το και όχι βάζοντας το πρόθυμα στο στόμα τους και φεύγοντας αργά. Είχαν μάθει να προσέχουν τις παγίδες μας απλώς παρατηρώντας και μαθαίνοντας, χωρίς να τους έχει κοπεί η όρεξη. Κατεβήκαμε σε διαμέτρους και το πρόβλημα λύθηκε για λίγο καιρό, αλλά μετά πάλι είχαμε τα ίδια. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κρατάγαμε απαλά την πετονιά στο χέρι και νιώθαμε τον σαργό να πιπιλίζει το δόλωμα, να το μεταφέρει σιγά-σιγά πιο μακριά και στην παραμικρή κόντρα να το παρατάει, χωρίς να ασχολείται ξανά με αυτό.


sargoi 4 001Τα κομμάτια φαραώ ήταν τόσο προσεχτικά πατημένα που νόμιζες ότι τα δάγκωσε θαλάσσιος Δράκουλας! Στο τέλος είχαμε φτάσει σε διάμετρο 0,18 mm ενώ οι τρεις τελευταίοι μεγάλοι σαργοί που έβγαλα, έπρεπε να αγγίζω την πετονιά τόσο απαλά που η ροή της ήταν σχεδόν ελεύθερη. Στην ουσία απλώς άφηνα την πετονιά να κυλάει από το δάχτυλο μου και παρατηρούσα μόνο την ταχύτητα της ροής. Το σκηνικό ήταν ίδιο και για τους τρεις : πιπίλαγαν το δόλωμα, σταματούσαν και το μετέφεραν μαλακά λίγο πιο μακριά, ξανά πιπίλισμα, ξανά μεταφορά και ούτω καθεξής. Τα νεύρα μου γίνανε τσατάλια και απόρησα με την υπομονή μου αφού μου πήρε γύρω στην μισή ώρα για να κάμψω την καχυποψία του καθένα από αυτούς. Αυτή ήταν η τελευταία ανάμνηση που είχα από αυτό τον τρόπο ψαρέματος μιας και τότε γνώρισα τον Μανώλη Ανδρεαδάκη που έμελλε να με βάλει σε ένα καινούργιο περιπετειώδη κόσμο.



Ξημέρωμα στην νέα χιλιετηρίδα

foto 3

Η αρχή αυτού του αιώνα με βρήκε βαθιά βυθισμένο σε έναν πολύπλοκο κόσμο χωρίς τέλος και αρχή, με βαθυστόχαστες έννοιες, ευαίσθητα μακριά καλάμια, ψιλές πετονιές και ένα δόλωμα με αποκρουστική εμφάνιση, άγνωστο στην επαρχία με το ξενόφερτο όνομα bigatini. Ο Μανώλης με είχε μυήσει στον κόσμο της τεχνικής του εγγλέζικου που μπορούσε να κάμψει εύκολα την καχυποψία των μεγάλων σαργών. Μάλιστα μου το απέδειξε πολλές φορές στην πράξη τόσο σε έμενα όσο και στον «άπιστο Θωμά» δηλαδή στον αδελφό μου.

foto 1Η «δόλια» αυτή τεχνική για να εφαρμοστεί σωστά όμως, απαιτούσε και εξειδίκευση όχι μόνο στην θεωρία αλλά και στην πράξη. Οι γνώσεις από τα καρούλια δεν πήγαν χαμένες, μιας και γνωρίζαμε τους τόπους που υπήρχαν τα ψάρια και τις διατροφικές τους συνήθειες. Οι επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν και όπως γίνεται συνήθως τα καρούλια μπήκαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η μαγική αίσθηση της πετονιάς στο χέρι αντικαταστάθηκε από τις εντυπωσιακές καταδύσεις του φελλού στην επιφάνεια της θάλασσας. Ειδικά την νύχτα, κοιτάζοντας τα σιάλουμ πάνω στο νερό να προδίδουν ακόμα και τις πιο πονηρές τσιμπιές, έχεις την ίδια αμεσότητα όπως με τα καρούλια.



anoigmaΟ καιρός πέρασε ευχάριστα και νομίσαμε προς στιγμήν ότι είχαμε λύσει, μια για πάντα, το πρόβλημα της καχυποψίας των σαργών. Δυστυχώς κάναμε λάθος για ακόμη μια φορά αφού όχι μόνο οι σαργοί αλλά σχεδόν όλα τα ψάρια, θες από εξυπνάδα, θες από το ισχυρό ένστικτο της επιβίωσης, μαθαίνουν με τον καιρό να αναγνωρίζουν τις παγίδες μας. Μέσα σε δυο χρόνια, σε όλα τα μέρη που ψαρεύαμε οι σαργοί μικροί-μεγάλοι άρχισαν να τσιμπούν με πολύ καχυποψία τα σκουληκάκια μας και η σύλληψη ενός ψαριού χωρίς ακαριαίο κάρφωμα ήταν σπάνιο φαινόμενο. Αρχίσαμε πάλι να κατεβαίνουμε σε διαμέτρους στο παράμαλλο και στην μάνα και να χρησιμοποιούμε πιο ευαίσθητες αρματωσιές. Στο τέλος αλλάξαμε ακόμα και το θαυματουργό bigattini με άλλα δολώματα αλλά το μόνο που καταφέραμε είναι να παρατείνουμε για λίγο τις επιτυχίες μας. Το τέλος αυτής της αναζήτησης ήρθε απότομα όταν ο αδελφός μου μετοίκησε στην Σάμο, όποτε χωρίσαμε. Η αναζήτηση του μεγάλου σαργού δεν είχε πια νόημα για μένα, μιας και όσους προσπάθησα να βρω για να αντικαταστήσουν την απουσία του αδελφού μου αποδείχθηκαν κάτω του μετρίου, όχι τόσο σαν ψαράδες όσο σαν άνθρωποι. Από την άλλη ο τυχεράκιας ζούσε ένα όνειρο στο νησί όπου η αναζήτηση του μεγάλου σαργού δεν ήταν κανενός προτεραιότητα, εκτός από μερικούς που εφάρμοζαν την τεχνική του surfcasting στην ανακατωμένη θάλασσα από τα μποφόρ του Αιγαίου. Έτσι ξέθαψε τα καρούλια του και κατάφερε να γυρίσει τον χρόνο πίσω, συνεχίζοντας με επιτυχία την αναζήτηση του παππού σαργού. Παράλληλα εξασκούσε και την τεχνική του εγγλέζικου, κάνοντας με να σκάσω από το κακό μου που μπορούσε να γεύεται τις χαρές του αγγίγματος της πετονιάς και του βυθίσματος του φελλού, συγχρόνως. Δεν βαριέσαι όμως, τι να τον κάνω; Άλλωστε αδελφός μου είναι…


Καχυποψία στο εγγλέζικο

foto 2Με την τεχνική του εγγλέζικου στην αρχή δεν υπήρχε πρόβλημα στο να καρφώσεις ένα μεγάλο σαργό αφού με την φρενίτιδα που δημιουργούσε η μαλάγρα, τα ψάρια απλώς εξαφάνιζαν τον φελλό. Αργότερα τα ψάρια άρχισαν να βυθίζουν τους φελλούς μας με πολύ καχυποψία ενώ βγάζαμε τα δολώματα μας τόσο «πατημένα» που μπορούσες να διακρίνεις πάνω τους τις πολλές δαγκωματιές που είχαν δεχτεί. Την λύση στο πρόβλημα αυτό μου την έδωσε ο Γιάννης Φραγκούλης, στέλνοντας μου πολύ μικρό νούμερο αγκίστρια στα οποία δόλωνα ένα bigatini, τσιμπώντας το από την άκρη. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι για να ξεγελάσουμε τον μεγάλο σαργό δεν αρκούν μόνο αυτά αλλά χρειάζονται «πονηρές» αρματωσιές, υπερευαίσθητοι φελλοί και σωστό μαλάγρωμα. Βέβαια αν θελήσουμε να κυνηγήσουμε αυτό το ψάρι με το εγγλέζικο σε ανακατωμένη θάλασσα μετά από τρικυμία τότε τίποτα από τα παραπάνω δεν χρειάζονται μιας και η καχυποψία του άρετε και θέση παίρνει η φρενίτιδα.

About Author

Γιώργος Φενερλής

Ο Γιώργος έχει ασχοληθεί με την αρθρογραφία στον περιοδικό τύπο από το 2004, γράφοντας άρθρα κυρίως για την τεχνική του spinning. Ήταν από τους πρώτους που έγραψε για αυτήν την τεχνική ενώ εισήγαγε και νέες όπως το Eging και το LRF. Τα περιοδικά με τα οποία έχει συνεργαστεί είναι το “Thalassa”, “Boat & Fishing”, “Το Ψάρεμα και τα Μυστικά του” και τέλος το “Ψαρεύω” στο οποίο υπήρξε συνδημιουργός και δούλεψε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ως αρχισυντάκτης του. Πέρα από την αρθρογραφία έχει ασχοληθεί με παρουσιάσεις προϊόντων, δοκιμές, ρεπορτάζ αγοράς, συνεντεύξεις και ανταποκρίσεις αγώνων αλιείας. Επίσης είναι ο δημιουργός και κάτοχος του παρόντος site.

Write a Comment

Your e-mail address will not be published.
Required fields are marked*